Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΛΟΒΕΡΔΟΣ ...ΔΡΟΣΙΖΕΤΑΙ .

Πριν παραθέσουμε αυτούσιο το κειμενο απο το newsbomb , επισημαίνουμε , οτι εντος των ημερών θα αποκαλυφθεί εμπεριστατωμένα όλο το σχέδιο ξεπουλήματος της Ελληνικής φαρμακευτικής αγοράς στους ξένους τοκογλύφους ....από τον " λουόμενο" και την παρέα του......

Την ώρα που η Ελλάδα καίγεται, οι Έλληνες στενάζουν υπό το ζυγό του μεσοπρόθεσμου, η κυβέρνηση ανακοινώνει το ένα φορομπηχτικό μέτρο πίσω από το άλλο… ο Α. Λοβέρδος λιάζεται σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία. Ο υπουργός Υγείας, ακριβώς τη στιγμή που με μαθηματική ακρίβειαστερεί από τον Έλληνα ασθενή κάθε δικαίωμα στην υγεία του(αφού σε λίγο καιρό τα φάρμακα είτε δε θα υπάρχουν στα φαρμακεία της χώρας μας, είτε θα είναι πανάκριβα), κάνει διακοπές σε resorts που ούτε στα όνειρά του μπορεί να δει ο μέσος συμπολίτης μας!

.Η εν γένει προκλητική συμπεριφορά του υπουργού Υγείας, έλαβε αυτή τη φορά σάρκα και οστά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Στο πεντάστερο Plaza Resort της Αναβύσσου (που θεωρείται συνώνυμο της απόλυτης χλιδής)ο Α. Λοβέρδος πέρασε στιγμές χαλάρωσης και πολυτέλειας, γράφοντας –προφανώς…- στα παλαιότερα των υποδημάτων του έναν ολόκληρο λαό, που οδηγείται καθημερινά πιο κοντά στην ανέχεια και την εξαθλίωση, που ο ίδιος και η κυβέρνηση στην οποία ανήκει τον σπρώχνουν κάθε ώρα και πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού. Κι αφού ο ίδιος έχει τη δυνατότητα να απολαμβάνει αποδράσεις χλιδής, με την κάθε ευκαιρία, εμάς τους υπόλοιπους θα κάτσει να σκεφτεί;

Και, βέβαια, ο Α. Λοβέρδος δεν επιλέγει ό,τι κι ό,τι όταν πρόκειται για την προσωπική του καλοπέραση. Το plaza resort στην Ανάβυσσο, όπου βρέθηκε το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος –την ώρα που άλλοι έδιναν μάχες στις πλατείες– είναι για λίγους «εκλεκτούς». Το ξενοδοχείο με το μοντέρνο ιταλικό design, με τα γκουρμέ εστιατόρια, τα γήπεδα του τένις, τα γήπεδα 5x5, την 25μετρη πισίνα, τα beach bars, τους κήπους, τα πριβέ μασάζ στο δωμάτιο κ.ο.κ. σίγουρα δεν απευθύνεται στον «καθέναν». Ούτε και οι τιμές των δωματίων του, βέβαια. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, αφού η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων θα «άλλαζαν δρόμο» μόλις άκουγαν για τιμή δωματίου 430 ευρώ τη βραδιά! Μιλάμε για ποσό που αντιστοιχεί στο επίδομα ανεργίας του ΟΑΕΔ, ή σε μια σύνταξη του Ταμείου της Γενικής Τράπεζας. Με άλλα λόγια για τα χρήματα με τα οποία ο άνεργος ή ο συνταξιούχος καλείται να ζήσει έναν ολόκληρο μήνα! Όχι για μια βραδιά της χλιδής… Οι φωτογραφίες και το βίντεο μιλούν από μόνα τους…

Απλά διαβάστε πώς περιγράφεται το ίδιο το ξενοδοχείο στην ιστοσελίδα του (http://www.plaza-resort.com/greek/): «Απολαύστε το ‘απέραντο γαλάζιο’ στο Plaza Resort, το ξενοδοχείο των 5 αστέρων, όπου η διασκέδαση και η δουλειά συνδυάζονται με επιτυχία. Αυτό το πολυτελές και άνετο ξενοδοχείο με την μοναδική του θέση πάνω στην παραλία της Αναβύσσου προσφέρει το επιτυχημένο συνδυασμό της φιλοξενίας και τις ανέσεις ενός ξενοδοχείου πόλης σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Αφήστε μας να σας φιλοξενήσουμε ένα χαλαρωτικό Σαββατοκύριακο, για τις οικογενειακές διακοπές σας ή τις επαγγελματικές σας ανάγκες. Όποιες και αν είναι οι επιλογές σας, το Plaza Resort αποτελεί το καλύτερο περιβάλλον με υπηρεσίες τόσο για αναψυχή όσο και για το σύγχρονο επιχειρηματία ταξιδιώτη». Μιλάμε για ένα πεντάστερο resort που απευθύνεται σε Κροίσους, με όλη τη σημασία της λέξεως.

Αλήθεια, αναρωτιέται κανείς:- πού βρίσκει ένας υπουργός τα χρήματα να ξοδεύει σε τέτοιες πολυτέλειες, που μάλλον σε «τσέπη» εφοπλιστή παραπέμπουν;- άραγε, μπορεί ο Α. Λοβέρδος να αποδείξει ότι πλήρωσε για την επίσκεψή του, αποστομώνοντας τις κακές γλώσσες που τυχόν θα σπεύσουν να μιλήσουν για «δωράκι» κάποιου μεγαλοεπιχειρηματία;- ακόμη κι αν το κάνει, πώς θα απολογηθεί στον ελληνικό λαό, για την προκλητική του συμπεριφορά, να χαλαρώνει σε υπερπολυτελή resorts, την ώρα που άλλοι βρίσκονται στα όρια της πείνας;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Α. Λοβέρδος προκαλεί με τη συμπεριφορά του. Και προκαλεί τον ίδιο τον ελληνικό λαό, ξεπερνώντας κάθε όριο ανοχής. Δυστυχώς για τον ίδιο, αυτή τη φορά, ο φωτογραφικός φακός του newsbomb.gr τον έπιασε στα πράσα. Το newsbomb.gr δεσμεύεται στους αναγνώστες του ότι θα είναι εκεί κάθε φορά…

Πηγή : newsbomb.gr.

ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΑΠΗΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΝΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΩΝ

Από το: exantasdocumentaries


Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ' τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.
.«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

Πηγη: exandasdocumentaries.com.

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ( ΜΕΡΟΣ Α!) Η ΑΛΛΙΩΣ..... Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟ' ΣΚΑΣΕ (Συνέντευξη τύπου 24 Ιουνίου 2011)

Η τριάς  (Λοβέρδος, Μουσιώνης, Τιμοσίδης)  ξεκίνησε σήμερα συνέντευξη τύπου με

σκοπό να αναδείξει σκάνδαλο μεγάλου μεγέθους. Και κατέληξε απολογούμενη και

λοιδωρούμενη από τους δημοσιογράφους! 

Για όσους δεν έχουν το χρόνο ή την υπομονή να διαβάσουν το σύνολο της απομα-

γνητοφωνημένης συνέντευξης τύπου που δημοσιεύεται στο Ygeianet παραθέτουμε αποσπάσματα που δείχνουν το μέγεθος της συνομωσιολογίας και της

γελοιότητας που διακατέχει σύσσωμη την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας. 

To αντικείμενο της συνέντευξης περιστρέφεται γύρω από μια αποθήκη υλικών που

ανακάλυψε ο δαιμόνιος Άρης Μουσιώνης, ο οποίος όμως αδυνατεί να απαντήσει σε

συγκεκριμένες απλές ερωτήσεις των δημοσιογράφων, ενώ ο υποβολέας Α. Λοβέρ-

δος την κοπάνησε από την αίθουσα μόλις αντιλήφθηκε ότι αδυνατεί να παίξει το

ρόλο του Αρχάγγελου με τη ρομφαία.  .

           

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Στο «Ιπποκράτειο» πόσοι εμπλέκονται τελικά;  

Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Ήδη μέσα σε 24 ώρες έφυγαν από την πλάτη του «Ιπποκρατείου» 

800.000 ευρώ. Επιστρέψανε εκεί που είναι ο φυσικός τους χώρος, οι εταιρείες. Κά-

ναμε δημόσιο νοσοκομείο, αποθήκη, εταιρείες. Έτσι απλά. 

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Να το θέσω λίγο διαφορετικά. Κύριε Μουσιώνη με συγχωρεί-

τε, κατά πόσο ζημιώθηκε το Ελληνικό Δημόσιο από το παράνομο στοκάρισμα, γιατί

εγώ αυτό βλέπω, δε βλέπω κάποια συναλλαγή άλλη, που να ζημιώνει το Δημόσιο, 

αλλά θέλω να ξέρω αν ζημιώθηκε και κατά πόσο.  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Επειδή μιλάμε για παρακαταθήκες εταιρειών που βρέθηκαν τα

υλικά μέσα όπως είπε ο κ. Νέγκης πολύ σωστά, οι οποίες θα τιμολογούνταν όταν

και εφόσον θα χρησιμοποιούνταν… 

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Άρα δε ζημιώθηκε. 

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Άμεσα. Έμμεσα όμως η διαδικασία δεν ήταν η δέουσα πρώτον, 

και δεύτερον, φορτώναμε τις αποθήκες με τη δέσμευση ενδεχομένως ότι αφού το

έχω εδώ, αυτό θα χρησιμοποιήσω. 

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Επίσης κατάλαβα ότι οι αποθήκες ήταν γεμάτες υλικό που εί-

χαν τιμή χαμηλότερη από του Παρατηρητηρίου οπότε και αυτό δεν το βρίσκω αθέ-

μιτο ξέρετε. 

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Σε καμία περίπτωση, αυτό το είπα στην αρχή. Αυτό είπα, αλλά

παρ’ όλα αυτά δε μπορεί να βγάζεις το νοσοκομείο έξω από τη διαδικασία του δια-

γωνισμού όταν έχεις παρακαταθήκη υλικό το οποίο είναι εκτός διαδικασίας διαγω-

νισμού.. 

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εγώ όμως το βράδυ που θα βγω στις ειδήσεις να πω δυνατό-

τητα πράγματα, θα πω τι: Ζημιώθηκε το Ελληνικό Δημόσιο;      Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Σαφώς.  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πώς;  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Γιατί δεν ακολουθήθηκε η νόμιμη διαδικασία εισόδου. Ποιος μας

λέει, επειδή είναι χαμηλότερες οι τιμές…  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μα δεν είχαν πληρωθεί, εσείς το είπατε τώρα..  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Τα υλικά αυτά μπήκαν σε ποσότητες πάνω από τις απαραίτητες, 

από συγκεκριμένες εταιρείες αυτά τα υλικά μπήκαν για να καταναλωθούν. Αυτό

αφαιρεί το δικαίωμα από το νοσοκομείο να ελέγχει αν θέλετε την ημέρα που θα γί-

νει η επέμβαση. 

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εγώ σας ρώτησα αν ζημιώθηκε, δε σας ρώτησα αν το ντουλάπι

της κουζίνας μου έχει 1 κιλό ή 5 κιλά μακαρόνια..  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Ζημιώθηκε διπλά. Και να σας πω γιατί… 

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Μουσιώνη, απ’ ό,τι καταλαβαίνω η μόνη καταγεγραμ-

μένη ζημιά που υπάρχει αυτή τη στιγμή είναι από το Πανεπιστημιακό Λάρισας, έτσι

δεν είναι  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Όχι, εκείνη είναι άλλη ιστορία. Η ιστορία της Λάρισας αν θέλετε

να μιλήσουμε, είναι άλλο θέμα, το θέμα της Λάρισας. Εγώ θα ήθελα να μείνουμε

στο κομμάτι μόνο του «Ιππκρατείου».  

    Σας απαντώ ως εξής: βρέθηκαν υλικά, τις τιμές των οποίων καθόριζε ο εκάστοτε

γιατρός, ότι είναι καλή η τιμή. Για εμάς, είτε είναι στο Παρατηρητήριο είτε δεν είναι, 

όταν είναι εκτός διαγωνισμού, είναι και παράνομη και κοστοβόρα. Γιατί ο διαγωνι-

σμός είναι αυτός που θα φέρει την τιμή εκεί που πρέπει.  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το δέχομαι ως διαδικασία, το ερώτημά μου όμως είναι απλό: 

Ζημιώθηκε το Ελληνικό Δημόσιο;  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Σαφέστατα.  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Όχι, δε νομίζω ότι ζημιώθηκε. Θα μπορούσε να ζημιωθεί στο

μέλλον, αυτό αντιλαμβάνομαι.  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Να το δεχθώ κι έτσι. 

Λ. ΚΑΛΛΙΔΩΝΗΣ: Αποκαλύψατε σκάνδαλο; Διότι εγώ αν το πω θα γελάει ο κόσμος. 

………………………………….. 

Λ. ΚΑΛΛΙΔΩΝΗΣ: Και επιτέλους ποιο είναι το συγκεκριμένο τμήμα υπό τη σκέπη του

οποίου όπως είπε ο Υπουργός, που καλώς λείπει αυτή τη στιγμή, λειτουργούσε αυ-

τή η παράνομη αποθήκη, τι στο καλό ήταν; Ποιο είναι το συγκεκριμένο τμήμα;     

Μ. ΤΙΜΟΣΙΔΗΣ: Το κακώς λείπει, με συγχωρείτε, κάτι προέκυψε. 

    Λ. ΚΑΛΛΙΔΩΝΗΣ: Ας μας έλεγε ότι .... 

    Μ. ΤΙΜΟΣΙΔΗΣ: Μπορεί να είναι και κάτι έκτακτο. 

    Λ. ΚΑΛΛΙΔΩΝΗΣ: Ναι. Άργησε 40 λεπτά να έρθει, έφυγε χωρίς να μας ενημερώσει.  

    Μ. ΤΙΜΟΣΙΔΗΣ: Να τα πείτε στον ίδιο, εγώ δεν θα τον καλύψω, αλλά λέω ότι μπο-

ρεί, είμαστε ζωντανό Υπουργείο …. 

    Λ. ΚΑΛΛΙΔΩΝΗΣ: Ο.Κ. Ας μας πείτε λοιπόν ποιο είναι αυτό το συγκεκριμένο τμήμα, 

διότι μιλάμε και για ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο όπου οι ευθύνες επιμερίζονται

κιόλας, μήπως βρούμε την άκρη και από το Υπουργείο Παιδείας ενδεχομένως.  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Η εντολή που έχω από τον Υπουργό από την πρώτη μέρα που α-

ναδείξαμε το θέμα, είναι ότι προχωράμε σε βάθος όλη τη διαδικασία της έρευνας

και θα αποδοθούν όπως έγινε με τη Λάρισα, όπως θα γίνει με το ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ επί-

σης όπως επισημάνθηκε από τον κ. Βενιζέλο το θέμα. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Επειδή ο Υπουργός, λείπει βέβαια και κακώς, επειδή ο Υπουργός

είπε ότι δεν γράφουμε, είμαστε και πολίτες αυτής της χώρας και δυστυχώς μπαινο-

βγαίνουμε στα νοσοκομεία.  

    Εγώ τον Απρίλιο νοσήλευσα σε 2 νοσοκομεία της επαρχίας τον πατέρα μου και

όταν χρειάστηκε να φύγει από το ένα νοσοκομείο στο άλλο δεν υπήρχε λευκοπλά-

στη να του κολλήσουν την πεταλούδα. Στο άλλο που πήγαμε, το πρώτο που με ρώ-

τησαν είναι «συνοδό έχει;» Και στα δυο βέβαια πλήρωσα αποκλειστική. Ένας συ-

νταξιούχος του ΟΓΑ με 400 € πλήρωσε για 9 μέρες κάπου 700 €. Θα μου τα απαντή-

σετε μετά. 3 και 60 καλύπτει το Ταμείο, εν πάση περιπτώσει, γιατί το ξέρουμε, την

είχαμε ξαναπατήσει.  

    Από κει και πέρα προέκυψε και ένα ακόμα ζήτημα. Ότι αυτή τη δουλειά την οποία

έκανε ο κ. Μουσιώνης, κι εγώ δεν έχω καμία διάθεση να αντιδικήσω ότι δεν ήταν

καλή, χρησιμοποιήθηκε από τον κ. Υπουργό για να μετοχοποιήσει συγκεκριμένο πο-

λιτικό χώρο. «Το έκαναν οι συνδικαλιστές της Αριστεράς». 

    Μ. ΤΙΜΟΣΙΔΗΣ: Όχι, δεν είπε αυτό.  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Βεβαίως. Το είπε ακριβώς.  

    Λ. ΚΑΛΛΙΔΩΝΗΣ: Έχει δίκιο ο συνάδελφος. 

…………………………………………………….. 

Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Εδώ να πω το εξής. Σε ότι αφορά τον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ και το ΚΑΤ υ-

πήρξε σκευωρία …  

    Μ. ΤΙΜΟΣΙΔΗΣ: Όχι-όχι Άρη. Θέλω να πω ότι αναφέρθηκε ο Υπουργός, αναφέρ-θηκε και για τους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι μόνο... Με συγχωρείτε πά-

ρα πολύ, το είπε εδώ κανονικά. Ως κόμμα.

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εξαίρεσε τη Νέα Δημοκρατία και έβαλε μέσα τους συνδικαλι-

στές της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ. 

…………………………………… 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν μου επιτρέπετε, τώρα έρχομαι από το ΝΙΜΙΤΣ, είναι μια κυρία

που έχει συγγενή και ήταν στο «Σωτηρία» και έλεγε μέσα σε όλο το θάλαμο ότι δεν

υπήρχε τίποτα και ήταν άθλια η κατάσταση. Θα σας πάρω μαζί μου φεύγοντας. Ή-

ταν στο «Σωτηρία», για το «Σωτηρία» έλεγε. Γιατί εντάξει, σκευωρία οι αριστερι-

στές, σκευωρία και οι ασθενείς; 

Μ. ΤΙΜΟΣΙΔΗΣ: Θέλω να πω ότι κανείς από μας δεν ισχυρίζεται ότι τα πράγματα εί-

ναι τόσο καλά και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αλλά από το να δημιουργείται η

αίσθηση, η εντύπωση και να δημιουργούμε αβεβαιότητα και αμφιβολία στον κόσμο

ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας καταρρέει και δεν υπάρχουν υλικά, δεν υπάρχουν τέ-

τοια, απέχουμε πάρα πολύ. 

    Εμείς λοιπόν λέμε ότι υπάρχει πρόβλημα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, υπάρχει

πρόβλημα στον αριθμό των νοσηλευτών που πραγματικά δεν τιμάει τη χώρα μας

αυτό που έχουμε καταφέρει να κάνουμε, να είναι κάτω από το 50% και γίνεται προ-

σπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Καμία αντίρρηση.  

    Όσο δε για το άλλο θέμα που λέτε, όντως υπάρχει αυτή η αναγκαιότητα γιατί το

προσωπικό είναι λίγο και γι’ αυτό και τα Ασφαλιστικά Ταμεία καλύπτουν, με ό,τι

καλύπτουν, τους νυχτερινούς συνοδούς, τις αποκλειστικές συνοδούς. Για το πολιτι-

κό μέρος, με τα δεδομένα τα οικονομικά που έχουμε, θέλω να σας πω ότι προσπα-

θούμε να κρατήσουμε ένα ανοιχτό σύστημα υγείας στο οποίο αυξάνεται η προσέ-

λευση των πολιτών και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να είμαστε σε καλή κατάσταση.  

    Πάντως μέχρι τώρα δε δημιουργήθηκαν ζητήματα που να μη μπορεί ν’ ανταπο-

κριθεί και να μη μπορεί ν’ αντέξει και ν’ αντιμετωπίσει περιστατικά το Εθνικό Σύ-

στημα Υγείας, παρά τα προβλήματα που μπορεί μεμονωμένα να υπάρχουν από δω

κι από κει, γιατί υπάρχουν πραγματικά περιπτώσεις που μπορεί από αμέλεια, από

μη σωστή διαχείριση και διοίκηση από τις Διοικήσεις.  

    Κι εμείς τα παρακολουθούμε και γι’ αυτό παρεμβαίνουμε κιόλας και γίνονται και

οι ανάλογες αλλαγές σ’ αυτό τον τομέα. Ούτε λέμε ότι μπορεί ο καθένας από μας να

είναι σίγουρος αυτή τη στιγμή ότι όλες οι Διοικήσεις είναι να τις λειτουργούμε με

τον πιο άριστο τρόπο. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε, με αυτή τη συνέντευξη θε-

λήσαμε να στείλουμε μήνυμα προς τους πολίτες ότι είμαστε εδώ και παρακολου-

θούμε και ότι δεν είναι καθόλου αληθινά αυτά που προσπαθούν να περάσουν κά-

ποιοι, αυτό θέλαμε να πούμε και βεβαίως προς πάσα κατεύθυνση, και από τις Διοι-

κήσεις και προς τους εργαζομένους, να τους πούμε ότι είμαστε εδώ για να διαβε-

βαιώσουμε και να παρακολουθούμε τα πράγματα. 

    Δε θα τ’ αφήσουμε να δημιουργούνται αυτά τα πράγματα. Και ο λόγος για τονοποίο αναφέραμε αυτά τα περιστατικά, ιδιαίτερα του «Ιπποκρατείου», έχει να κά-

νει με το ότι δε μπορεί να γίνεται κάτι στο νοσοκομείο και να μη γίνεται με τον πιο

επίσημο τρόπο. και όταν γινόταν στο παρελθόν, να βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτό το

παρελθόν και να πάμε σωστά, οργανωμένα και συντεταγμένα. 

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πάντως κ. Υπουργέ, αν δεν κάνατε αυτόν τον επίλογο, μέχρις

εκεί, ο τρόπος που προσεγγίσατε το θέμα μου θύμιζε συνδικαλιστή της Αριστε-

ράς…. 

…………………………………………. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Να επισημάνω όμως κάτι; γνωρίζω ότι το «Ιπποκράτειο» έχει

ίσως το καλύτερο αιμοδυναμικό καρδιολογικό τμήμα, δεν αναφέρομαι στα καρδιο-

χειρουργικά που λέτε εσείς, το οποίο έχει φτιαχτεί και με ιδιωτική πρωτοβουλία, 

άρα μη μιλάμε για ξένα χωράφια…. 

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Τι εννοείτε «ξένα χωράφια»; Το δημόσιο νοσοκομείο; Σας παρα-

καλώ..  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το οποίο τυχαίνει να είναι και πανεπιστημιακό και στο οποίο

προΐσταται ο Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο κ. Στεφανάδης. Επειδή πριν

κ. Τιμοσίδη μιλήσατε για δημιουργία εντυπώσεων, εμένα μου δημιουργήθηκε η ε-

ντύπωση ότι πίσω απ’ όλα αυτά μπορεί να πρέπει ν’ αναζητήσω και τον κ. Στεφανά-

δη. Και θέλω να σας ρωτήσω, μιλάμε για πρόσωπα πια.  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Συγνώμη, νομίζω ότι ήμουν σαφής.  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κι εγώ, σαφής επίσης.  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Ξέρω πολύ καλά το Αιμοδυναμικό και τι κάνει. Δεν είπαμε κουβέ-

ντα για το Αιμοδυναμικό;  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι, αλλά σας επαναλαμβάνω ότι εδώ έχουμε τον Πρόεδρο

της Ιατρικής Σχολής Αθήνας σ’ ένα απόλυτα συνεργαζόμενο Τμήμα, αν δε συνεργά-

ζεται το Αιμοδυναμικό με τις Καρδιοχειρουργικές τότε ποιο συνεργάζεται; Δεν κα-

ταλαβαίνω..  

    Α. ΜΟΥΣΙΩΝΗΣ: Ποιος σας είπε ότι δε συνεργάζεται; Απλώς θέλουμε ό,τι μπαίνει

εκεί μέσα, επειδή το πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος και ο Έλληνας ασφαλι-

σμένος, να μπαίνει με τις δέουσες διαδικασίες. Τόσο απλά.  

    ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δημιουργία εντυπώσεων, εντάξει.
ygeianet.gr .

ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ ΓΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ...(Αρθρο του Μπάμπη Κούτρα)

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται από «ανάγκη»..  Το σχέδιο για τις μαζικές και ταχείες αποκρατικοποιήσεις, όπως παρουσιάστηκε στη Βουλή με τον εκτελεστικό νόμο, έχει όλα τα χαρακτηριστικά εκποίησης άνευ όρων της δημόσιας περιουσίας. (Ο κ. Βενιζέλος με τη γνωστή ευφυή ευελιξία του φρόντισε να την ονομάσει… ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, αλλά αυτό καθόλου δεν αλλάζει την ουσία.) Φυσικά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η χώρα βρίσκεται στην άβυσσο, οι πολίτες βιώνουν τη χειρότερη οικονομική και κοινωνική κρίση και η μόνη ελπίδα μείωσης του τεράστιου χρέους είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Υπάρχει λοιπόν η αδήριτη «ανάγκη» πώλησης των «ασημικών» υπό καθεστώς πανικού και σε εξευτελιστικές τιμές. Είτε κάποιος πιστεύει στις θεωρίες συνωμοσίας είτε όχι, οι συνθήκες αντικειμενικά προσομοιάζουν με εκείνες που περιγράφει η βραβευμένη Καναδή συγγραφέας Naomi Klein στο συγκλονιστικό βιβλίο της το «Δόγμα του Σοκ».
Ανάλογες συνθήκες είχαν διαμορφωθεί και με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όταν ύστερα από αδικαιολόγητες καθυστερήσεις τα έργα δόθηκαν κατά παρέκκλιση των νόμων, με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς διαγωνισμούς. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι σήμερα. Το κόστος εκτινάχθηκε, τις μίζες που δόθηκαν ακόμη τις ψάχνουν το πολιτικό σύστημα και η Δικαιοσύνη (και δεν θα βρεθούν ποτέ) και ένα μεγάλο μέρος του χρέους που σήμερα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε δημιουργήθηκε εκείνη την περίοδο. Δεκαετίες τώρα έτσι λειτουργεί η Ελλάδα, όπως είχε πει και ο Κώστας Σημίτης.
Με τη λογική να αντιμετωπίσουμε όπωςόπως την «ανάγκη» τις στιγμής υπονομεύουμε το μέλλον πολλαπλασιάζοντας τα προβλήματα. Η «ανάγκη» στέγασης στη δεκαετία του ’50 δημιούργησε την αντιπαροχή και κατέστρεψε τη χώρα μας και η ανάγκη του χρέους οδηγεί σήμερα στο ξεπούλημα της Ελλάδος. Σε ποια σοβαρή χώρα μέσα σε μια νύχτα θα άλλαζαν οι συντελεστές δόμησης, θα παραχωρούνταν αιγιαλός και παραλία για 50 χρόνια, θα νομιμοποιούνταν οι καταπατήσεις, θα αγνοούνταν οι νόμοι και το Σύνταγμα, θα προστατεύονταν με ασυλία όσοι υπογράψουν και θα ζητούνταν ακόμη και η κατάργηση των κανόνων της Ε.Ε. προκειμένου να προωθηθεί η εκποίηση. Ο κ. Βενιζέλος είπε στη Βουλή ότι «πρέπει να κερδίσουμε χρόνο» προκειμένου η χώρα να μη μετατραπεί «σε ένα προτεκτοράτο μακροπροθέσμως». Αλλά αυτές οι μεθοδεύσεις μόνο σε προτεκτοράτο θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και αν κρίνουμε από το γράμμα του νόμου σε προτεκτοράτο για 50 χρόνια.
Ακόμη κι αν ξεχάσουμε όλα τα παραπάνω και κρίνουμε μόνο από το οικονομικό αποτέλεσμα, τόσο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία στο παρελθόν δεν έχουν να επιδείξουν κάποια επιτυχή αποκρατικοποίηση. Τα έσοδα του Δημοσίου ήταν πάντα λιγότερα του αναμενομένου και κάθε προσπάθεια συνοδεύτηκε από σκιά σκανδάλου. Δεν ξέρω αν αυτή τη φορά θα υπερβούμε τον κανόνα, αλλά να είστε βέβαιοι ότι θα παραδώσουμε στα παιδιά μας μια Ελλάδα για την οποία θα ντρεπόμαστε.

Πηγή : protothema.gr 

ΦΛΕΡΤΑΡΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ...(άρθρο Γ.Αυγερόπουλου)

του Γιώργου Αυγερόπουλου, δημοσιογράφου του Εξάντα (είναι ο κύριος που μας έχει δείξει με τα ντοκυμαντέρ του σχετικά με την Αργεντινή, τι μας περιμένει)

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.

Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα “γιουρούσι” όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. “Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;” με ρώτησε αγανακτισμένος. “Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα” μου είπε με νόημα χαμογελώντας. . Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ’ τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος – ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι – και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.

Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα – έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.

Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:

1. Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου – λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.

2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν “κουκουλοφόροι”, γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς “εδώ είναι ιατρείο” αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός “Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες.” Τα μάζεψαν άρον – άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.

3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: “Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει”

4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;

5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον “ανώνυμο” ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: “Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε”. Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την… “παρεξήγηση”.

Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα “Δημοσιογράφος” και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.

Πηγή:olympia.gr